Хо хо хо...
Өчигдөр манай Өөнөө дүүгийн төрсөн өдөр байлаа. Уржигдар мэдсэн болохоор ямартай ч өгөх юмаа бэлдчихсэн байсан болохоор санаа амар байсан гэж жигтэйхэн. Жүрад сууж байгаад ганц хоёр татаад тэгээд гэр лүү явж байх замдаа Заяатай мсж бичиж байгаад саунд хонохоор болоод замдаа буучихсан. Аагий харин боож үхэх гэж байна лээ. Гэхдээ Аагий яагаад уурласаныг сайн ойлгож байна л даа. Уурлахаас өөр яах ч билээ.
Заяа, Мөнхүүш бид гурав зурагт харж суунгаа оройжин л Заяатай ярилцлаа. Гэхдээ яахав дээ. Шийдвэр тэр хэвээрээ л үлдэнэ биз дээ…. Гайхах юм алга.
Харин өглөө захирал руу яриад уулзах цаг тов...
Бичлэг
Тэгэх зав ч алга. Захирал атамантай гадуур баахан тэнэж байгаад одоо яв гэхээр нь ухайн тас дуудахаас нь өмнө гялалзаад л гарлаа ш д. Найз охиноо оройд ажлаас нь тосоод гэрт нь хүргэж өгчихөөд шууд л буцаад ажилдаа яваад ч байх шиг…. Ямар азаар өглөө эрт эхлэхгүй дандаа 4-5 цагийн хооронд эхлэдэг болохоор сайхан унтаж байгаадаа л тэсэж байх шиг байна. Дархан гэдэг жижигхэн газрыг санаж яг үхлээ.
